Niezależny zawód Specjalisty ds Techniki Dentystycznej

Opublikował wildent w : Diariusz - 25-09-2017

KOMUNIKAT  KS WIL

Komunikat z dnia 25 września 2017r

W dniu 21 września br. Przewodniczący Komisji Stomatologicznej Naczelnej Rady Lekarskiej (KSNRL) wiceprezes NRL dr Leszek Dudziński przekazał członkom KS NRL pismo,

Pismo wiceprezesa NRL

informujące o otrzymanym od Przewodniczącego Stowarzyszenia Inżynierów Techniki Dentystycznej „projekcie ustawy o Specjalistach ds. techniki dentystycznej” z prośbą o wyrażenie opinii o tym projekcie przez KS NRL.

Projekt ustawy opracowany przez środowisko Techników

Informuję lekarzy dentystów Wielkopolskiej Izby lekarskiej, iż jako wiceprezes WIL i członek komisji stomatologicznej NRL zająłem stanowisko w tej sprawie sprowadzające się do następujących spostrzeżeń:

1.  Wydanie jakiejkolwiek opinii co do przedstawionego projektu jest niemożliwe z uwagi na:

  •  brak lub nie przedstawienie nam istniejącego uzasadnienia do projektu ustawy, oraz
  • brak projektu ustawy o Krajowej Radzie Specjalistów ds. techniki dentystycznej, który musiałby być integralną częścią całego rozwiązania legislacyjnego polegającego (jak stanowi projekt) na:

a/ wyodrębnieniu zawodu specjalisty ds. techniki dent.,
b/ uprawnieniu go do  samodzielnej pracy z pacjentem,
c/ uczynieniu go zawodem zaufania publicznego i ustanowieniu dla niego nowej izby.

2. Recenzja może dotyczyć jedynie samego zamysłu propozycji opisanych w pkt 1 , a wynikających z przedstawionego nam projektu.

3.  Zakorzeniona w polskim systemie wyłączność lekarzy dentystów na kliniczną pracę z pacjentem  ma swoje głębokie uzasadnienie: otóż przedstawiciel zawodu który nie może pacjentowi zaproponować pełnej gamy leczenia zachowawczego i protetycznego , instynktownie i intuicyjnie może naprowadzać pacjenta na taki sposób myślenia o rekonstrukcji uzębienia, w ramach którego pacjent podejmie decyzję o protezie ruchomej osiadającej jako „podobno optymalnej” podczas, gdy obiektywna ocena i medyczny interes pacjenta prowadzić mogą do zupełnie innego wniosku, a mianowicie o konieczności wykonania uzupełnienia stałych, mieszanych (protezy ruchome wsparte na protezach stałych) jak również rozwiązań na bazie implantów.

Argument ten można przenieść na grunt materii prawnej: Podstawą leczenia protetycznego jest ustalenie planu leczenia a następnie uzyskanie dla tego planu świadomej zgody pacjenta.  Zgodnie z orzecznictwem polskich sądów elementem procesu uzyskiwania świadomej zgody pacjenta jest przedstawienie pacjentowi wszelkich alternatywnych możliwości leczenia.
Wyroki Sądów Apelacyjnych: w Łodzi I Aca355/13 | w Gdańsku I Aca51/1
Osoba mająca zakres uprawnień, a co za tym idzie zakres szkolenia przed i podyplomowego ograniczony jedynie do klinicznego wykonywania najbardziej podstawowych rozwiązań , z natury rzeczy nie wykonująca innych, bardziej złożonych prac, nie jest w stanie wyczerpująco i kompetentnie przedstawić pacjentowi wszystkich informacji (włącznie z rokowaniem rozwiązań alternatywnych) niezbędnych do podjęcia przez pacjenta świadomej decyzji. W takich warunkach nie ma więc mowy o uzyskaniu od pacjenta świadomej zgody . W tym stanie rzeczy proponowane rozwiązanie zaproponowane w art.4ust.2 pkt 3 stałoby w sprzeczności z ustawą o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta
5. Brak interesu publicznego uzasadniającego proponowaną, tak rozbudowaną regulację . Wskazania do leczenia protezami ruchomymi osiadającymi są już dziś dość mocno ograniczone. Takim uzasadnieniem nie może być też chęć ułatwienia pacjentom napraw protez. Tymczasem konsekwencją wprowadzonych do projektu ustawy instytucji Krajowej Rady i Rzecznika dyscyplinarnego musiałaby być konieczność ustanowienia rozbudowanych struktur samej Rady , jak i odpowiedniej liczby Rzeczników, nie mówiąc o dwuinstancyjnym sądzie korporacyjnym dla członków nowoutworzonej Izby.

Wiązałoby się to również z całym systemem refundacji kosztów przejętych od państwa. Funkcje szkoleniowe i dyscyplinarne (na zasadzie sądu koleżeńskiego) można z powodzeniem prowadzić w ramach dotychczas istniejących struktur izb gospodarczych techników, lub stowarzyszeń.

6. Istnieje natomiast dająca się udowodnić praktyka wchodzenia techników dentystycznych w kompetencje lekarzy i to zjawisko wskutek tej regulacji się nasili, a nie zmniejszy.
7.  Liczba lekarzy dentystów opuszczających co roku mury polskich uczelni jest wystarczająca dla zapewnienia opieki pacjentom.

Niezależnie od oceny szans powodzenia inicjatywy podjętej przez środowisko Inżynierów Techniki Dentystycznej, projekt dotyczy niezmiernie ważnego styku kompetencji lekarzy dentystów z zawodami pomocniczymi i z tego względu jakiekolwiek prace Samorządu Lekarskiego z tym związane winny odbywać się w warunkach pełnej informacji całego środowiska lekarko-dentystycznego.

Andrzej Cisło

wiceprezes ORL WIL

Przewodniczący Komisji Stomatologicznej ORL WIL